James & Charlie

Een gewone Zondagochtend

Een gewone zondagochtend . Het is half zes en ik wordt wakker van het gekras op de deur, Charlie staat voor de slaapkamerdeur en heeft altijd de gewoonte om ons al heel vroeg eraan te herinneren dat het nu toch echt wel tijd wordt om op te staan. Voor dieren bestaat geen tijd en geen Zondagochtenden, het was voor hem gewoon de tijd die hij gewend is om uit gelaten te worden. Zodoende begeef ik me al wrijfend in mijn ogen naar de deur waar ik een heel blij kwispelend hondje zag staan die mij heel snel begroette en daarna snel op het bed sprong om het baasje ook maar even wakker te maken . Nog niet helemaal wakker loop ik naar de keuken en zie James in de huiskamer nog heerlijk uitgestrekt op de bank liggen. Na het zetten van de koffie en het uitpersen van een paar sinaasappels neem ik de glazen met het uitgeperste sap mee naar de slaapkamer en kruip nog heel even terug onder wol. Op mijn nachtkastje heb ik een boek liggen van David Attenborough’ Een leven op onze planeet’ die ik gisteren hebt gekocht. Ik ga nog even een stukje lezen, want het is nog erg vroeg. Het boek gaat over een krachtige getuigenis over de impact van de mens op de natuur, en een hoopvolle boodschap voor toekomstige generaties.

Heerlijk om mijn zondag ochtend zo te beginnen, een versgeperst sapje en de koffie die staat te pruttelen in de keuken, de geur van de koffie, heerlijk.

Ondertussen was James ook op het bed gesprongen en was knus tegen me aan komen liggen, dat is pas genieten zo aan het begin van de dag.

Voor diegene die ook geïnteresseerd zijn in het boek van David Attenborough, ik kan het je trouwens aanraden, zal ik even vertellen waar het boek over gaat.

‘Ik ben 94 jaar. Ik heb een uitzonderlijk leven geleid. Nu pas besef ik hoe uitzonderlijk het was.

Als jongeman had ik het gevoel dat ik me in de wildernis bevond en de ongerepte natuur ervoer-maar dat bleek een illusie. Onder onze neus speelt zich nauwelijks merkbaar, de grootste tragedie af van onze tijd: het verlies van de wilde natuur en de biodiversiteit van onze planeet.

Hoe is het zover gekomen? Wat zijn de gevolgen? En het allerbelangrijkste: wat kunnen we doen om de natuur weer wild te maken?

We hebben nog eén kans om voor onszelf een perfect thuis te creëren en de fantastische planeet die we hebben geërfd te herstellen.

Meer dan de wil om het te doen hebben we niet nodig.’

Een prachtig boek. Maar nu is het toch echt tijd om uit bed te springen, snel aan te kleden, de auto in en met de honden naar de maasvlakte 2 . Natuurlijk niet voordat René eerst met de twee doerrakken op het veldje een rondje te hebben gelopen. Heb ik snel even de tijd om een waterflesje te vullen en de balletjes voor de honden te pakken en in mijn rugzak te doen.

Maar dan onderweg naar de 2de Maasvlakte wordt je toch weer even met de neus op de feiten gedrukt, want wat aan de ene kant een vervuilende industrie is, en die industrie wordt alleen maar groter en vervuilder en aan de andere kant de mooie Noordzee. Met prachtige vogels en zijn uitgestrekte stranden. Het contrast kan gewoon niet groter zijn. Op zulke momenten blijft het toch moeilijk om even optimistisch te blijven over een schoner planeet ( zucht!).

Maar terwijl de hondjes aan het genieten zijn, en wij enigszins wat gezandstraald werden, want er stond een behoorlijke straffe wind, moest ik aan de woorden denken die David Attenborough sprak.

‘De natuur heeft altijd voor ons gezorgd. Nu is het de hoogste tijd dat wij voor de natuur zorgen.’

En met zulke positieve mooie woorden in mijn achterhoofd gingen we weer huiswaarts met 2 tevreden hondjes en wij nadenkend over ons eigen aandeel over het leven op onze mooie planeet. 🌎

Het was weer een gewone zondagochtend!

Liefs Yvonne ❤️

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *