James & Charlie

Wandelen met de Shelties

Het is Zaterdagmiddag 4 uur en op dit moment lig ik languit op de bank in een comfi huispak, met een heerlijke borrelplank voor mijn neus en nippend aan een glas wijn ( niet heel gezond maar af en toe een verwen moment mag best!) We zijn net terug van een prachtige wandeling in de Bilderbergbossen in wolfheze. Dat is een wandeling van 12 kilometer welteverstaan. We waren vroeg uit de veren en om 7 uur in de ochtend liepen we met 2 hele enthousiaste shelties naar de auto en vertrokken we richting Gelderland. De rugzak mee met water en snoepjes voor de honden en koffie voor ons, onderweg kochten we nog een broodje kaas en een broodje ei en een appelflap die we zouden delen bij de koffie.Om half negen kwamen we aan op onze bestemming. Het mooie van vroeg op pad gaan is dat we zo vroeg zijn dat we de eekhoorntjes van boom tot boom zien springen en de spechten ons begroeten met hun harde geklop op de oude stammen van deze oerbomen. We hebben deze prachtige wandeling gevonden op de website van natuurmonumenten, het is een stuk oerbos met eikenbomen die wel 500 jaar oud zijn.

De Wodanseiken langs de Wolfhezerbeek ten zuiden van het dorp Wolfheze in de provincie Gelderland behoren tot de bekendste bomen van Nederland. De eiken zijn niet bijzonder groot, maar wel oud; schattingen variëren van 400 tot 600 jaar.

Het zijn monumentale bomen en ik heb het even voor je opgezocht op de wikipedia pagina, zodat je het op je gemak na kan lezen, leuke info voor de boom liefhebbers onder ons.

De bomen zijn hoogstwaarschijnlijk geplant of ontkiemd kort na de aanleg van de sprengebeek die van 1550 dateert. De grillig gevormde bomen worden tegenwoordig omgeven door een gemengd bos, maar eeuwenlang stonden ze in een open heidelandschap langs de beek. Dat verklaart waarom ze relatief klein gebleven zijn. De grondwaterstand ter plaatse is in de loop van de vorige eeuw ten behoeve van industrie- en drinkwaterwinning met zo’n 1 tot 2 meter verlaagd, de bomen hadden hier last van maar wisten te overleven.

De naam Wodanseiken werd rond 1850 bedacht door de landschapschilders Johannes Warnardus Bilders en Gerard Bilders, vader en zoon, die de promotors waren van de zogenoemde ‘Oosterbeekse School’ wier leden graag het veld ingingen om te schilderen. Hendrik Willem Mesdag en Willem Maris maakten er onder meer deel van uit. Groepjes kunstenaars hielden volgens de overlevering ook nachtelijke bijeenkomsten onder de oude eiken. Een zeer romantische schildering van de eiken dateert uit 1849 en is van de hand van de Arnhemse schrijver en schilder J.J. Cremer. Hoewel er in het gebied meer oude eiken staan worden er slechts vijf tot de ‘echte’ Wodanseiken gerekend. Dat is arbitrair; enkele kilometers verderop staat bijvoorbeeld in de tuin van een hotel een exemplaar dat van dezelfde leeftijd is als de bomen langs de beek, en wat betreft omvang schiet hij er flink bovenuit.

In het natuurgebied Wolfhezerheide of Laag-Wolfheze, waar de eiken deel van uitmaken, liggen de overblijfselen begraven van het verdwenen dorp Laag- of Oud-Wolfheze. Ook loopt er een vroegere Hessenweg en is er in de middeleeuwen een landweer aangelegd. Uit de prehistorie zijn een aantal grafheuvels bewaard gebleven.

Ik krijg altijd van die beeld visioenen dan zie ik voor me hoe de mensen uit die tijd door deze prachtige bossen liepen en misschien ook wel deze bomen hebben gezien en misschien wel aangeraakt, net als wij nu. Ik krijg dan de behoefte om de boom aan te raken en de energie van zo’n stok oude boom te voelen dat geeft zo’n magisch gevoel alsof je opgeladen wordt.

Maar voor James en Charlie maakt het eigenlijk helemaal niets uit hoe oud de bomen zijn, ze hebben het erg naar hun zin en de bomen zijn voor hun bij uitstek ook hartstikke belangrijk … om je pootje op te tillen welteverstaan…🤭 het brengt je weer met beide benen op de grond hihi.

De serene rust, fluitende vogels en de geur van dennennaalden doet je beseffen dat ook wij een deel van de natuur zijn. We krijgen al gauw als mens de neiging om onszelf buiten de natuur te plaatsen. Niets is minder waar, wij zijn de natuur.

We liepen op een gegeven moment over een Ekoduct, wat ik een hele mooie manier vindt om mens en dier veilig de snelweg over te laten steken.

Tja en toen moesten we met onze kleine herrieschoppers deze stieren trotseren, op eigen risico stond er op het bord. We konden natuurlijk terug lopen en onze wandeling niet afmaken of we konden gewoon doorgaan. We gingen door…op hoop van zegen🙏 maar de jongens hebben zich keurig gedragen, ik ben heel trots op ze hihi🤗

En zo was de wandeling weer ten einde, het was weer een top wandeling en samen met de sheltie boy’s kijken we nu al uit naar de volgende. Maar nu eerst heerlijk genieten van de Indische soto soep die Rene net voor ons gemaakt heeft.

Ik wens iedereen een heel fijn paasweekend.

Liefs Yvonne & de Shelties 🐕 💕

2 Comments

  • Danielle

    Toevallig zat ik net te denken aan Charlie, we hebben kunstgras besteld voor onze tuin en die Charley.
    Dus ik kijk even snel of er al weer een nieuw avontuur van jullie en de woefjes oo je site stond.
    En dan zie ik weer een nieuw avontuur🎊🎊

    Zo mooi hoe je de natuur aan ons laat zien en dan ook nog met die mooie boys.
    Bij deze kan ik zeggen ik heb weer genoten van je verhaal, 👍 ga zo door.

    Dikke knuffel aan Charlie van zijn mama Theddy😘❤️🐾

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *